RSS

Tag Archives: พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

ดื้อเงียบ

เมื่อวานขับรถกลับถึงบ้านยังไม่ทันจะก้าวลงจากรถ แม่..เดินอย่างรีบร้อนมาหาถึงที่รถ พร้อมบอกว่า “พันธมิตรจะชุมนุมกันวันที่ 10 นี้ แล้วจะไปหรือเปล่า?”

ไม่ได้ตอบแม่ในทันที เพราะในสมองมีเรื่องให้ไตร่ตรองหลายอย่าง ความจริงแม่ก็รู้ว่าวันที่ 5 ฉันเดินทาง…ไม่อยู่ และไม่อยู่นานกว่าที่เคยจากไปไหนไกลๆทุกครั้ง

แต่ฉันยังไม่ได้บอกกับแม่ว่า “หม่อน”เรียนจบ และวันที่รับหมวกเป็นพยาบาล ฉันรับปากหม่อนไปแล้วว่า จะอยู่ร่วมแสดงความยินดี นั้นแปลว่า ฉันจะไม่ได้เดินทางตามกำหนดเดิมคือ..วันที่ 5 ที่จะถึงนี้

และพอมีเรื่องของการกำหนดท่าทีของพันธมิตร…ในเรื่องของส่วนรวมนั้น ฉันรู้วดีว่ามีอะไรจะตามมา ต้องทำอะไรบ้าง.

แต่ในเรื้องของความรับผิดชอบต่อ”เรื่องส่วนตัว” คล้ายๆว่า ฉันน่าจะมีปัญหาต้องเคลียร์กับหลายฝ่ายเยอะมาก. คนแรกคือ แม่..แม่แสดงท่าทีชัดเจนว่า ไม่อยากให้ฉันไปชุมนุม ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รักชาติหรือแม่ไม่เข้าใจปัญหาในชาติ แม่ร้อนใจทุกวัน และที่ผ่านมาหลายปี แม่ไม่ห้าม ทั้งที่รู้ว่าลูกตกอยู่ในอันตรายหลายครั้ง แต่แม่บอกว่า ไปทำหน้าที่เผื่อแม่ด้วย

แต่คราวนี้ที่แม่ไม่อยากให้ไป เพราะแม่รู้ตัวว่าแม่สุขภาพไม่แข็งแรงเหมือนเดิม เรี่ยวแรงแม่ถดถอยไปมากด้วยวัยที่มากขึ้น แม่หวั่นว่าฉันจะประสบเหตุทำให้ต้องพักรักษาตัวนานๆอีก และจะมีปัญหาในเรื่องความรับผิดชอบที่ต้องมีต่อครอบครัว เพราะต้องดูแล”ฮายา”ในช่วงที่กำลังจะก้าวผ่านช่วงรอยต่อของความเป็นเด็กสู่วัยรุ่นตอนตัน เพราะฮายากำลังติดแม่มาก เขาต้องมีแม่คอยชี้นำและให้ความอบอุ่นอย่างที่เป็นอยู่

แม่เห็นฉันเงียบ นิ่ง ไม่ตอบอะไร แม่พูดทำลายความเงียบขึ้นมาว่า “อย่าไปเลยนะ!!”

จนถึงวันนี้ ฉันก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกับแม่เลย

ฉันจะขออยู่เงียบๆเพื่อคิดทบทวนว่า จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดได้อย่างไร

….

ภาพนี้ที่”หนองประจักษ์” ข้ามวันใหม่โดยที่ยังไม่มีใครได้พักผ่อนหรือเอนหลัว. และกลางดึกนั้น มีข่าวว่า ขวัญชัยจะพากลุ่มคนเสื้อแดงมาถล่มพวกเราอีกด้วย

แต่มีบางอย่างที่เป็นความจริงอยู่ในภาพนี้…ในอีกมิติหนึ่งคือ วันนั้นแอนน์ยังเดินไม่ได้ วันที่แอนน์ไปวันนั้น คือวันแรกที่ขับรถออกจากบ้านด้วยตนเองหลังเดินไม่ได้มานานมาก ((ในรูป))ถึงต้องพิงพี่ดอน ตอนเข้ามาหนองประจักษ์ พี่สมชายต้องจับมือให้เดินเกาะแทนไม้เท้า

วันก่ินที่จะไป”หนองประจักษ์”กันในครั้งนั้นแม้นแต่พี่สมชายก็ประเมินว่า ไม่น่าจะเดินได้ทันที่จะไปไหว

แอนน์ไม่ได้เจอเพื่อนๆเลยตลอดเวลาที่ต้องพักรักษาตัว เพราะนอนอยู่บ้าน หรือแม้แต่วันที่หายเป็นปรกติ แอนน์มักจะพูดกับเพื่อนๆเสมอว่า …อย่าโกรธกันนะ ถ้าบางครั้งหรือบ่อยครั้งที่นัดกิน เที่ยว แต่แอนน์ไม่ได้ไป อย่าโกรธกัน เพราะแอนน์ต้องดูแลครอบครัว

แต่ถ้าตอนไหนที่มีปัญหาอะไร จะเจอแอนน์

ไอ้เจ้าน้องฮิมในรูป. ตัวสูงๆผิวเข้มที่สุดน่ะ เขาเคยอยู่บ้านเดียวกับแอนน์มาหลายเดือน เขาบอกว่าหลายครั้ง. หลายวัน..ที่อยู่ในเวลาการชุมนุม มีคนมาตามหาพี่แอนน์ ว่าพี่แอนน์ไม่มาหรือ

ฮิมจะบอกว่า..ถ้าวีนไหนที่เจอหน้าพี่แอนน์ แปลว่าวันนั้นมีปัญหา วันไนที่มีปัญหาพี่แอนน์จะอยู่ทุกครั้ง

ในชีวิตนี้ แอนน์มีเพื่อนไม่มาก สังเกตจากใน FB แจอนน์ไม่เคยกดรับแอดใครมานานมาก. เพราะที่แอดมานั้น แอนน์ไม่รู้จะจัก แอนน์จะคุยอยู่กับเพื่อนแค่ไม่กี่คน เหมือนกันกับเวลาอยู่ในที่ชุมนุม แอนน์จะอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆการ์ด ที่คบกันมานานมาก. อยู่ไม่กี่คน

แอนน์รู้…ว่าสถานการณ์ทั้งหมดทั้งมวลอยู่ในระดับไหน รู้ว่าครั้งนี้..ไม่มีคำปรานี ต้องจับตาแกนนำว่าจะมีใครไปแอบฮั้วอะไรมั้ย…แต่สุดท้าย. การดดันเพื่อเจรจา นี่คือวิถีการรบชนิดหนึ่ง

หลีกเลี่ยงความรุนแรงยาก. และความุรนแรงครั้งนี้. ถ้าควบคุมไม่ดี..เกมส์และชะตาชีวิตจะพลิกไปเป็นอะไรที่เราไม่เคยรู้จักหรือคุ้นเคยกับมันอีกเลย

แอนน์เชื่อว่า น่าจะมีการต่อรองเพื่อการเจรจาในรูปแบบอื่นๆที่ต้องกระทำคู่ขนานกับการชุมนุมพร้อมกัน

แต่ไม่ทราบว่าจะจบลงด้วยดีได้จริง ..ไม่ค่อยเชื่อ เพราะยังมีเหตุการณ์บางอย่างที่เป็นตัวแปรสูวาุด แต่เอ่ยถึงไม่เหมาะ

ตอบยากว่าจะแรงแค่ไหน… ทหารก็ต้องออกมาประทะกัน. ประชาขรที่สนับสนุนทักษิณกับคนรักในหลวงก็ฆ่ากันไป

กว่าฝุ่นจะจาง…กระบี่ยังอยู่ในมือใคร!!!

……
 
แอนน์เคยคุยโทรศัพท์กับคุณแหม่มแล้วร้องไห้ไปด้วย คือวันที่พี่แดนทวิตด่าด้วยความเข้าใจผิดแอนน์บอกคุณแหม่มว่า แต่สิ่งหนึ่งที่พี่แดนเขาพูดถูก คือ..แอนน์ต้องดูแลครอบครัว เพราะนั้นคือสิ่งที่เป็นของแอนน์จริงๆ และเป็นหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบให้ดี ให้สมกับที่เป็นทั้งแม่และลูก

เพราะตลอดเวลาที่บาดเจ็บใหญ่ 2 ครั้ง เดินไม่ได้กับ สมองแทบน๊อค แม่ต้องคอยมาหาข้าวให้แอนน์กิน ต่อให้มีแม่บ้านคอยทำให้ก็ตาม แต่แม่ไม่เคยทิ้งให้แม่บ้่นดูแลแอนน์ตามลำพัง แม่จะดูว่าเอาอะไรให้กิน และเรากินอะไรได้บ้าง ชอบอะไรบ้าง มื้อนี้กินอะไรเหลือ อาการแต่ละชั่วโมงดีขึ้นหรือทรุดลง. สีหน้าสดใสขึ้นหรือหน้าซีด

แม่จะสังเกต เพราะแอนน์ไม่ค่อยบ่นว่าปวด แม่ต้องอ่านเอาเองจากกริยาอาการของลูก

ส่วนน้องฮายา..จะไม่ยอมไปไหนกับใครทั้งนั้น ทั้งที่อยากไปใจแทบขาด เขาเลือกที่จะมาอยู่ไม่ห่างแม่ แต่จะไม่นอนเตียงเดียวกับแม่ เพราะกลัวเผลอมาโดนขาทำให้แม่ปวด

แอนน์เล่าให้คุณแหม่มฟังว่า ช่วงนั้นฮายากลายเป็นเด็กกลัวคน และไม่กล้าแม้แต่จะขึ้นบันไดเลื่อน คือสภาพจิตใจเขาแย่ไปเลย หลายครั้งที่แอนน์เป็นคนที่ทำให้ลูกต้องตกอยู่ในสภาวะที่”กลัวสุดขีด” เพราะเขาเห็นข่าวจากหน้ารัฐสภาฯรุนแรงเกินว่าเด็กน้อยจะทนไหว. แม่ตัวเองอยู่ในนั้นอ้าว..ทำไมแม่กลับมาแล้วต้องเข้าเฝือก ทำไมแม่เดินไม่ได้ ทำไมบางวันแม่มีเลือดเหมือนโดนขุดตามตัว ทำไมวันนั้น..กลับมาหน้าบวมและแม่หมดสติไป

แอนน์สร้างความหวาดวิตกให้กับฮายา. รู้ตัวดีว่า …เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ฮายาตกอยู่ในสภาพที่เลสร้ายมานาน

ถึงเวลาที่สุขภาพดีขึ้น แอนน์ต้องชดเชยให้ฮายา

ทุกวันนี้..เราแม่ลูกกลับมานอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน เวลานอนต้องจับมือกันไว้ จะทุ่มเทเวลาที่มีอยู่ให้ฮายากับแม่

นี่คือสาเหตุที่แอนน์ยังไม่มีเวลาให้ตัวเอง ที่จะมีความสุขกับคนที่รักได้เลย จนกว่าแอนน์จะรู้สึกว่า ตัวเองชดเชยให้ฮายากับแม่เต็มที่แล้วจริงๆ

แต่..จนถึงวันนั้ แอนน์ก็ยังไม่รู้สึกว่า แอนน์ทำหน้าที่แม่และลูกได้สมบูรณ์เต็มที่มากพอที่จะทิ้งให้..ต้องกลับมาอยู่กับความหวดผวาอีกครั้ง

ฮายากลายเป็นเด็กนอนน้อย เพราะกลางคืนจะรอแม่แอนน์กลับบ้าน ทำให้ฮายามีปัญหาเรื่อง “ฮอร์โมนการเจริญเติบโต”ทำงานได้ไม่เต็มที่ แต่ทุกวันนี้แอนน์ทำให้ฮายากลับมานอนได้ตอนสี่ทุ่ม

เขากล้าหลับก่อนที่แม่จะกลับบ้านในบางวัน. เพราะรู้ว่าเดี๋ยวแม่มา แม่ไม่ได้ไปไหรน

ถึงแม้นว่าอีกไม่กี่วันแอนน์จะเดินทางล่วงหน้าไปก่อน แต่เดี๋ยวเขาก็จะตามไปสมทบ แม่แอนน์ไม่ได้ทิ้งเขา

ช่วงเวลาจะผ่านเราไป และไม่เคยหวนกลับมาให้เราได้ย้อนทำในสิ่งที่อยากจะทำ ถ้าเราไม่เร่งทำเสียแต่ตอนนี้ …แอนน์รู้กฎข้อนี้ดีค่ะ

Advertisements
 

ป้ายกำกับ: , ,

เธอทำให้ด้วยใจทุกอย่าง ไม่หวังให้ตอบแทนให้เธอ

 

 แก่งกระจาน

วันที่ประเทศไทยประกาศกฎอัยการศึก ที่ กรุงเทพมหานคร

อนึ่งการเขียนบล็อคในครั้งนี้ฉันไม่ได้ปรึกษาหารือกับบุคคลที่นำมาเอ่ยถึง ถือเสียว่าฉันขออนุญาตมาณที่นี้นะคะ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในวันที่แกนนำพันธมิตรมีมติประกาศจุดยืนในการยกระดับการขับเคลื่อนทางการเมืองต่อกรณีพิพาท”เขาพระวิหาร” ช่วงนั้นความแตกแยกทางความคิดของมวลชนคนพันธมิตรเริ่มทวีความรุนแรง มีรอยร้าวให้เห็นอย่างเป็นรูปธรรม

“อย่าแบ่งแยกมวลชน”

“คุณ”ถามฉันว่าจะเข้าไปชุมนุมหรือเปล่าในวันนั้น -ไปค่ะ มีนัดกับเพื่อนๆที่เป็นการ์ด จะเข้าไปช่วงดึกๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ

“คุณ”บอกว่าถ้าฉันเข้าไปชุมนุมให้พยายามบอกกับ”แกนนำ”ให้ได้ว่า อย่าแบ่งแยกมวลชน เพราะคนรักประชาธิปัตย์นั้นยังมี และตลอดเวลาที่ผ่านมาคนพันธมิตรกับคนรักประชาธิปัตย์เป็นสิ่งที่แยกกันไม่ออก จริงอยู่ที่ครั้งนี้ที่พันธมิตรออกมาชุมนุมยื่นข้อเรียกร้องและขับไล่รัฐบาลอภิสิทธิ์ ตลอดจนรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องกับงานรับผิดชอบต่อกรณีปัญหาพิพาทเขาพระวิหาร

“คงสายไปแล้วหล่ะค่ะ เพราะแกนนำประกาศเป็นมติบนเวทีไปเรียบร้อยแล้ว “

“คุณ” ยังคงไม่ละความพยายาม ยังหาทางออกที่ดีกว่าให้ ทั้งที่คุณเองก็ออกปากว่า ไม่ทราบว่าพันธมิตรวางยุทธศาตร์สำหรับหมกกระดานนี้อย่างไร เพราะคุณไม่ได้คุยกับใครที่เป็นแกนนำสำหรับการตัดสินใจในปัญหานี้มาก่อน

และคุณก็ไม่ใช่”พันธมิตร” ไม่ใช่เสื้อเหลือง คุณไม่มีสีเสื้อ หากแต่ทำงานาเหว่างประเทศเพื่อประเทศไทย ตลอดจนคุณมีความมักคุ้นเป็นอย่างดีกับปัญหาด้านกัมพูชา คุณใช้ดุลยพินิจในด้านนี้ให้การพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย และประเทศชาติจะได้รับประโยชน์สูงสุดอย่างแท้จริง

คุณบอกว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาพันธมิตรคือ พลังอันบริสุทธิ์ของมวลชนอย่างแท้จริงที่ออกมาขับเคลื่อนความเป็นไปทางการเมืองให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมาแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า คุณอยากช่วยรักษาความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันไว้ และหวังจะทำให้เป็นกลุ่มคนที่มีพลังการขับเคลื่อนทางสังคมได้อย่างงดงามเฉกเช่นวันวานที่เคยสร้างสมความดีกันไว้

“คุณไปหาลุงจำลองนะ เข้าไปคุยกับท่าน ไปบอกกับท่านว่าอย่าแบ่งแยกมวลชนและอย่าไล่นายกฯอภิสิทธิ์ ปัญหาไหนที่รัฐบาลทำให้ประเทศตกอยู่ในสภาพเสี่ยงจะเสียดินแดนหรือมีอะไรหมกเม็ด ขอให้บนเวทีพูดประเด็นเหล่านั้นไป แต่อย่ายกระดับเป็นการขับไล่ เพราะจะทำให้เสียมวลชนและพลังของความเป็นพันธมิตรจะตกลงไป “

“นายกฯอภิสิทธิ์เป็นคนดี แต่คนรอบข้างไม่ดีมีเยอะ ต้องหาวิธีอื่น ไม่ใช่การขับไล่”

คืนนั้นฉันได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษาคนพันธมิตรระดับแกนนำ แต่ทุกอย่างไม่คืบหน้า อ้างว่าคงต้องขอมติความเห็นชอบจากที่ประชุมแกนนำอีกที

“คุณ”บอกว่าให้บอกพวกเขาว่า คุณพร้อมจะเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินให้กับพันธมิตรเองทั้งหมด แต่ขอให้เงื่อนไขเป็นไปตามที่คุณหาทางออกให้ มีบางเสียงที่ฉันได้ยินและรู้สึกเสียใจซึ่งคนพูดคงไม่ได้ตั้งใจ

“ทำไมไม่ให้คุณที่ปักกิ่งตั้งมวลชนขึ้นมาเอง ทำใหม่ไปเลย” ฉันเสียใจที่ได้ยินแต่เข้าใจว่าคนพูดไม่มีเจตนาส่อเสียดใดๆ และที่สำคัญ ฉันเองก็ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลใดๆของคุณเลยด้วยตั้งใจว่า เมื่อมีโอกาสและได้คุยกับลุงจำลองเสียก่อน ฉันจะให้คุณคุยกับลุงจำลองด้วยตนเอง จะเป็นการดีที่สุด

ณ วันนั้นที่ฉันนึกถึงคำพูดนี้ กับวันนี้เมื่อนึกถึงคำพูดที่ยังคงก้องในโสตประสาทอยู่เสมอนี้นั้น ความเจ็บปวดต่างกัลับลับ วันนี้เจ็บปวดกว่า เพราะเวลาที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ ฉันรู้และมั่นใจว่า คุณแค่อยากจะช่วยพันธมิตรซึ่งเป็นองค์กรข้างถนนที่มีคุณภาพให้คงไว้ โดยที่คุณไม่ได้หวังเข้ามามีส่วนกับผลประโยชน์หรือชื่อเสียงใดๆให้สะท้อนกลับมาให้ และถ้าพันธมิตรยังเข้มแข็งและเดินหมากบนกระดานที่ชื่อประเทศไทย อย่างมีประสิทธิภาพ ผลประโยชน์จะตกอยู่กับประเทศไทยอย่างแท้จริง

เพราะมีอยู่วันหนึ่งหลังจากวันนั้น คุณขอไม่ให้ฉันออกไปร่วมชุมนุมแม้นจะมีการ”เขียนเสือให้วัวกลัว”ของจนท.ของรัฐฯว่าจะสลายการชุมนุม เตรียมพร้อมทั้งกำลังพลและอุปกรณ์เพื่อสลายการชุมนุม “คุณ”ขอให้ฉันนอนพักรักษาอาการทาง”ประสาทตา”พักผ่อนให้หายดีเสียก่อน

ฉันบอกว่าไม่ได้หรอก เพื่อนๆของฉันอยู่ที่นั้น และยามมีเรื่องหรือสุ่มเสี่ยงจะไม่ปลอดภัยแบบนี้ ฉันจะนอนหลับได้อย่างไร ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนๆของฉัน ในขณะที่ฉันนอนหลับพักผ่อนรักษาดวงตาอยู่นี้ ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย

“คุณ”บอกว่า รัฐบาลไม่กล้าทำหรอก ทั้งที่เขาก็อยากทำรัฐบาลทั้งอยากปราบและปรามพันธมิตรไปพร้อมกัน เอาเป็นว่าถ้ารัฐบาลกล้าใช้ปืนกลมายิงพวกคุณ พวกผมจะกลับไปแก้แค้นให้เอง ไม่กล้าหรอก อย่างมากก็ใช้ย้ำฉีด เอาไว้ฉันหายป่วยแล้วอยากไปเล่นน้ำค่อยออกไป

ฉันถึงสงบลงและเข้านอนได้ในกลางดึกคืนนั้น

ย้อนกลับมาวันนั้นที่กว่าฉันจะได้มีโอกาสคุยกับลุงจำลอง ยากมากเพราะลุงรับผิดชอบทุกอย่างที่อยู่บนถนนเชิงสะพานมัฆวานรังสรรค์ในครั้งนี้ อุปมาได้ดังรับผิดชอบเองทุกอย่างตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ

ลุงจำลองขอบคุณในเจตนาดี ตอนนั้นลุงรับปากว่าจะไม่ใช่คำว่าขับไล่ แต่ลุงปลอบใจฉันว่าไม่ต้องห่วง มวลชนจะเหลือแค่ไหนก็แค่นั้น ไม่ใช่สาระสำคัญ อย่างไรเราก็ชนะ ซึ่งนั้นคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่คุณพยายามจะ”รวม”มวลชนกลับมาให่ได้เหมือนเดิม

การขับเคลื่อนของการเมืองภาคประชาชนเป็นสิ่งที่จะทำให้สังคมได้รับทราบปัญหาของประเทศในอีกหลายส่วนที่ภาครัฐฯอาจจะไม่ได้เปิดเผยออกมาสู่สาธารณะ และยิ่งกับปัญหาใหญ่ของประเทศหลายอย่างถูกปกปิดไว้ การมีภาคประชาชนจะทำให้คนทั้งชาติหันมาสนใจและมีโอกาสได้ทำความเข้าใจกับปัญหาอันซับซ้อนต่างๆเหล่านั้น

ฉันมั่นใจว่าถ้าพันธมิตรเพื่อประชาชนเพื่อประชาธิปไตย มีคุณเป็นหนึ่งในที่ปรึกษาและดำเนินการตามขั้นตอนที่คุณวางแผนการต่างๆไว้ให้ ข้อแรกคือ จะไม่มีการประกาศขับไล่นายกฯอภิสิทธิ์ แต่จะนำปัญหาต่างๆออกมาตีแผ่ให้สังคมไทยได้รับทราบปัญหา และนำ”บางสิ่ง”ให้พันธมิตรนำไปปรึกษากับรัฐบาลไทยไปใช้ต่อรองกับรัฐบาลกัมพูชา

ปัญหาการเมืองความสัมพันธ์พันธ์ระหว่างประเทศจะได้รับการแก้ไข โดยประเทศทั้งสองไม่บอบช้ำนัก กดดันให้รัฐบาลไทยใช้มาตราการทางการฑูตที่ไทยเราเหนือกว่า อีกทั้งแสนยานุภาพทางกองทัพ และพลังของมวลชนที่ยังรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเป็นแรงขับเคลื่อน เป็นอำนาจการต่อรองกับกัมพูชา

คุณเคยอยู่กัมพูชามาก่อน และรู้จักมักคุ้นกับความเป็น “เตียบัญ”เป็นอย่างดี จะคุยกับเตียบัญถ้าไม่ใช่นักการฑูตระดับคุณประสงค์ สุ่นศิริ จะให้รู้ทันรู้ทางกัมพูชาเห็นจะยาก ฉันคงจะต้องหวังพึ่งคุณนี่แหละค่ะ เพราะอย่างไรเสียเตียบัญก็เกรงใจทางปักกิ่งอย่างมาก

และยังมีพลังและแรงผลักดันอันเป็นหนึ่งเดียวกันเมื่อจะต้องหันมาต่อสู้กับพลังอำนาจจาก”ระบอบทักษิณ”ต่อไปอีกด้วย และที่สำคัญอีกประการหนึ่ง ฉันที่เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง จะได้มองเห็นว่าใครกันบ้างในแผ่นดินไทยเรา หวังดีและทำเพื่อประโยชน์ของชาติอย่างแท้จริง

สิ่งที่”คุณ”กังวลและห่วงใยมาก นั้นคือ”ความสามัคคี”ของคนในชาติ ที่นอกเหนือจาก”สำนึกชาติ” คุณพยายามจะหาทางออกเพื่อกำจัดความแตกแยกอันไม่ควรจะต้องเกิดขึ้นให้ความสมานสามัคคีได้คงไว้

และ”บางสิ่ง”ที่ฉันได้เอ่ยไปนั้น ไม่สามารถเปิดเผยได้ ณ ที่นี้ว่าคืออะไร อันตรายสำหรับฉันเกินไปที่จะอธิบายถึง”บางสิ่ง” แต่ฉันอยากอธิบายถึงความรู้สึกบางอย่างที่มี”บางสิ่ง”เป็นตัวเชื่อมให้ฉันได้รับรู้นั้นคือ ฉันซาบซึ้งน้ำใจและความวางใจที่คุณมอบให้มา แรกทีเดียวนั้น ฉันค่อนข้างตกใจแต่เมื่อคุณบอกว่า นี่คือสมบัติของชาติ ที่ควรจะอยู่กับชาติไทยและนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับประเทศของเรา

แต่..”บางสิ่ง”ที่ว่านี้ ไม่ได้อยู่ที่ฉันแล้วนะ ไม่ได้อยู่กับฉันนับตั้งแต่คุณทราบว่าไม่ได้อยู่ เข้าใจคำนี้นะคะ

วันนี้ที่กว่าฉันจะบันทึก”บางส่วน”จากความทรงจำที่ผ่านมาร่วมครึ่งปี ต้องรวบรวมพลังแรงใจอย่างมาก เหตุเพราะฉันกำลังระลึกถึงความหลังที่ยังสวยงาม ยังไม่มีความแตกแยกร้าวลึกรุนแรงเท่าทุกวันนี้

ฉันเขียนความทรงจำนี้ด้วยความเจ็บปวด จึงเป็นเรื่องยากที่จะพยายามบันทึกไว้เป็นตัวอักษร ทั้งที่ความทรงจำในส่วนนี้ตอกและย้ำ ถึงความผิดพลาดกับหลายสิ่งที่ฉันรักพังพินาศลงทั้งที่ ฉันมีความหวังดี ความปรารถนาดีของคุณที่พร้อมจะช่วยเหลือให้ทุกอย่างคงรุ่งโรจน์เหมือนวันคืนเก่าๆ

และฉันก็แอบมีความหวังอันเลือนลางอยู่บ้างว่า ถ้ามีบางท่านที่กำลังโกรธแค้นกันจนขาดสติได้มาอ่านสิ่งที่ฉันบันทึกจากใจนี้ จะหันหน้ากลับมาตระหนักถึง สิทธิและหน้าที่ ที่จำเป็นต้องมาคู่กัน ตลอดจนอีกหลายภาคส่วนของรัฐฯที่ทำหน้าที่ต่อบ้านเมืองไว้อย่างอ่อนแอ จะเต็มพลังความอึกเหิมให้ช่วยกันลุกขึ้นมาสู้เพื่อประเทศชาติอย่างเต็มกำลังความสามารถ และอย่างมีสติ เลือกใช้คนให้ถูกต้องกับงานต่างๆอย่างลงตัว

ส่วนฉัน แม้นจะต้องอยู่กับความทรงจำที่มีของดีอยู่เคียงข้าง แต่ฉันก็เหมือน”ขาดประสิทธิภาพ” ยังทำงานไม่แข็งขันนัก ที่จะนำพาสิ่งที่ดีที่อยู่เคียงข้างนี้ นำมาเป็นพลังเพื่อขับเคลื่อนกลไกของประเทศ ฉันก็ต้องปรับปรุงตัวเองด้วยเช่นกัน

ยังมีลมหายใจอยู่ ยังมีเรี่ยวแรงอยู่ จะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ฉันจะอยู่อย่างมีหวัง และจะพยายามแก้ไขข้อผิดพลาด ในหลายส่วนที่ตนเองยังทำได้ไม่เต็มที่

ฉันขอบคุณอย่างที่สุด ที่ได้มีคุณเป็นส่วนสำคัญในความทรงจำนี้ ฉันจดจำทุกอย่างฉันรู้และมั่นใจว่า คุณหวังดี เพราะนี่คือประเทศไทยอันเป็นเรือนเกิดเรือนตายของคุณ และฉัน…คือคนที่คุณคิดว่าจะเป็น”สื่อกลาง”ที่ดีได้ แต่ฉันทำไม่ได้อย่างที่ควรต้องทำ ถ้าไม่เช่นนั้นประเทศไทยคงจะไม่ตกอยู่ในสภาพเลวร้ายขนาดนี้

“If love is the answer, could you please rephrase the question?”- Lily Tomlin”

เธอทำให้ด้วยใจทุกอย่าง

ไม่หวังให้ตอบแทนให้เธอ

ฉันรู้ ฉันซึ้ง ฉันห่วงใย

จะมีอะไรมาทดแทน มีแค่เพียงคำที่บอกว่า..รักเธอจริงๆ

 

 

 

 

 

ป้ายกำกับ: , , ,