RSS

คำไม่กี่คำ

30 มิ.ย.

 

“I have learned not to worry about love; but to honor its coming with all my heart”- Alice Walker

แรกที่รู้จักคุณ ฉันไม่เคยคิดและไม่เห็นวี่แววใดๆว่า หลังจากนั้นอีกครึ่งปี ฉันจะต้องมาพูดหรือเขียนบันทึกในลักษณะนี้ เพราะฉันไม่เคยรู้สึกว่าคุณจะมีใจให้เป็นพิเศษ รู้แต่ว่าเราคุยเรื่องงาน เรื่องเดียวกันเข้าใจ เรียกง่ายๆว่า”ไม่ต่อก็ติด” เพราะคุณคือคนที่ทำให้ฉันไม่ได้หลับไม่ไม่ได้นอน และต้องเคร่งเครียดกับข้อมูลระหว่างประเทศจีน กัมพูชา ไทย สหรัฐฯ

คุณไม่มีคำว่า”ยั้งมือ”  ฉันเข้าใจว่าคุณต้องการสื่อสารมายังรัฐบาลไทยโดยตรง

แต่ฉันเครียดจัดจน ..ร้องไห้ออกมาเพราะความเหนื่อยมาก ฉันไม่อึด ไม่ใช่มนุษย์หุ่ยยนต์เหมือนคุณ  ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ยอมรับประทานอาหาร (คุณลืมเสมอ) คุณทำงานหนัก และตลอดเวลา เราคุยกันแต่เรื่องงานเพียงเท่านั้นจริงๆ

จะมีไต่ถามสารทุกข์สุขดิบบ้าง ที่ฉันก็รู้สึกเพียงแต่ว่า ..”คือมารยาทขั้นพื้นฐานทั่วไป” จนแม้นกระทั่งคุณจะให้ฉันไปทำอะไรต่อมิอะไร …ฉันต้องปรับตัวให้แกร่งและทำงานหนักทั้งร่างกายและสมองให้”ตามทัน” เวลาคุณจะสั่งหรือบอกให้ทำอะไร

ฉันก็ไม่อยากให้คุณมองว่า ผู้หญิ๊ง ผู้หญิงนี้ เป็นเหมือนกันหมดเลยนะ … ฉันรู้สึกตัวมาตลอดเวลาเสมอว่า ตัวเองมีค่าแค่เพียง“เพื่อนร่วมงาน”เท่านั้น

แม้นแต่วันที่กลับจากไปพบ “ลุงจำลอง” กลับมา ฉันก็ยังรู้สึกเพียง“ต้องขอบคุณ”

เหตุผลอีกประการสำคัญคือ ฉันไม่คิดว่าจะมีใคร”เล็ดลอด”เข้ามาในหัวใจได้อีก เพราะฉันเป็น AnnForever ไปแล้ว เหมือนกับเป้นการ”แขวน”ตัวเองไว้ตลอดไป  ต้องให้เกียรติที่มาของคำๆนี้

คุณไม่เคยจีบฉัน ฉันไม่เคยจีบคุณ ไม่มีคำพูดเกี้ยวพาราสี ทำนองชู้สาวใดๆเลยตลอดเวลาครึ่งปีกว่าที่ผ่านมา  มีแต่งาน งาน งาน เท่านั้น

แล้ว”คุณ”มาอยู่ในหัวใจตอนไหน !!!

มาแบบนี้ เรียกภาษาชาวบ้านคือ “มาไม่ทันรู้สึกตัว”  แต่ความห่วงใย ฉันมีให้คุณแน่นอน ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ฉันก็เป็นห่วงคุณ  คุณก็มีบ้างที่เป็นห่วงความเจ็บป่วยของฉัน 

แต่หลังจากที่ “พันธมิตร” ทะเลาะกับประชาธิปัตย์เท่านั้นยังไม่พอ “พันธมิตร” และ”พรรคการเมืองใหม่” หันมาสาดโคลนกันเอง  และฉันต้องรับรู้ทุกอย่างด้วยใจที่” นิ่งเงียบ” มันมีความเจ็บปวดสาหัสแฝงอยู่ตลอดเวลาที่มีการปะทะคารม โต้ตอบกันไปมา ฟ้องร้อง แจ้งความดำเนินคดีต่อกัน

ฉันมั่นใจว่า”คุณ” เห็นฉันตลอดเวลา  และต้องเห็นว่า ฉันไม่เคยเลือกที่จะอยู่ข้างใคร เพราะฉันรักทุกคน และหวังว่า เมื่อความเข้าใจผิดครั้งรุนแรงนี้จบลง ทุกคนจะกลับมารักกันได้เหมือนดั่งเดิม

ฉันรอวันนั้นอยู่เงียบๆ รออยู่นานแต่ฉันก็ไม่ถอดใจ ..ในความเงียบ ความเจ็บปวดนี้ เกิดความรู้สึก”โทษตัวเอง” ว่า”วันนั้น” ที่คุณให้ฉันเริ่มต้นทำในสิ่งดีๆ ฉันทำไม่สำเร็จ แต่ความรู้สึกนี้ฉันไม่เคยบอกกับคุณ ฉันสื่อสารถึงคุณเพียงว่า

“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับประเทสไทย ฉันขอร้อง คุณอย่าทิ้งประเทศไทย “

เหตุที่ฉันขอร้องคุณไว้แบบนี้ เพราะ แม้นแต่ ความเป็นพันธมิตร คุณยังอยากสมานไว้ให้เกิดความเข้มแข็ง จะได้มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะเป็นกลไกพลังสำคัญที่จะขับเคลื่อนให้เกิดสิ่งดีๆต่อไปดั่งที่เคยสร้างสมกันเอาไว้  และนับประสาอะไรกับประเทศไทย …ฉันมั่นใจว่าคุณไม่มีวันปล่อยให้ทุกอย่างสายเกินไป

คุณอาจจะไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งหมด แต่ถ้าคุณทำ..ฉันเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งแรงสำคัญอันเป็นตัวแปรให้สถานการณ์พลิกผันภายในประเทศ อันเป็นแรงขับเคลื่อนมาจาก ภายนอกประเทศได้

ย้อนกลับมาที่ความเป็นพันธมิตรฯ  ฉันรักพันธมิตรฯของฉัน และดีใจและขอบคุณที่คุณพยายามช่วยเหลือพวกเรา แต่ความรู้สึกขอบคุณและเสียใจอย่างหนัก ณ เวลานี้ มีความรู้สึกผูกพันเกาะเกี่ยวมาด้วย – ฉันคิดว่าช่วงเวลานี้คือสิ่งที่พาคุณมาอยู่ในใจของฉันตลอดเวลา เพราะความทุกข์จาก การพังพินาศคามือไปตามๆกัน ทั้งที่ร่วมสร้างร่วมก่อกันมาด้วยชีวิตและความเสียสละเป็นเวลาหลายปี

จะมีอยู่เพียงไม่กี่คนที่รู้ว่า …มีอีกหนึ่งความพยายามจากปักกิ่ง ส่งเสริมมาเต็มที่ ที่จะช่วยประคอง รักษาสถานการณ์ ช่วยคิด ช่วยวางแผน …สิ่งหนึ่งที่คุณมักเตือนสติฉันเสมอคือ..คุณไม่เคยสอนให้ฉันมองใครในแง่ร้าย ไม่เคยมีเลย  ทุกคนมีข้อดี ข้อเสียด้วยกันทั้งนั้น  เราต้องเลือกที่จะมองข้ามข้อเสียของบุคคลนั้นๆ และนำข้อดีมาปรับใช้เพื่อขับเคลื่อนให้”ทุกคน”ก้าวข้ามไปพร้อมๆกัน

นี่คือ”หลักการ” ข้อดีของการทำงานองค์กรร่วมกันกับคนหมู่มาก 

ในวันนั้น ฉันขอบคุณ..คุณด้วยความตื้นตันใจ  แต่ในวันนี้ แม้นฉันรู้ตัวว่า ยังไม่ใช่เงื่อนเวลาที่เหมาะสมนักที่จะเอ่ยว่า“รักคุณ” แต่ฉันขออนุญาตบอกให้คุณทราบไว้ตั้งแต่ตอนนี้ เพราะอนาคตประเทศไทยกำลังเข้าสู่ภาวะหน้าสิ่งหน้าขวาน  ฉันเกรงว่า ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้บอกคุรอีกเลยเสียด้วยซ้ำ  

ฉันเลือกที่จะไม่เดินทางออกนอกประเทศในห้วงเวลาที่บ้านเมืองเข้าสู่ภาวะวิกฤติเช่นนี้ แปลว่าฉันพร้อมจะอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับพี่น้องทางนี้  จึงต้องชิงบอกไว้ล่วงหน้าก่อนนะคะ 

ฉันดีใจมากๆที่ฉันมีคุณในหัวใจ ขอบคุณที่เราได้มาเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่ได้เคยเกิดขึ้น  ขอบคุณทุกความห่วงใยที่เคยมีให้ และฉันขอย้ำอย่างเดียว ..อย่าทิ้งประเทศไทย

ฉันรักคุณค่ะ คุณจากปักกิ่ง

 

 

ปล.รูปภาพข้างต้น เป็นของ”คุณจากปักกิ่ง”นะคะ

 

 
ใส่ความเห็น

Posted by บน มิถุนายน 30, 2011 in @Ann_Forever

 

ป้ายกำกับ: , , , ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: